: با تراشیدن داخل حقه وافور و به دست آوردن سوخته تریاك، سوخته را با تریاك به نسبت 3 به 1 مخلوط كرده و می‌جوشانند و از صافی عبور می‌دهند و سپس محلول حاصل كه از صافی عبور می‌كند را می‌جوشانند تا قوام آمده سفت شود و به آن شیره تریاك می‌گویند.

وی خاطرنشان كرد: شیره تریاك در غالب تیكه‌های سیاه رنگ و براق دیده می‌شود و تفاوت آن با سوخته در این است كه سوخته دارای سطحی ناصاف و زبر و خشن است، در حالی كه شیره تریاك یا شیره مطبوخ دارای سطحی صاف و سیقلی است. همچنین قدرت تخدیر شیره تریاك چندین برابر تریاك بوده و شاید به همین خاطر به معتادان كه در درجه بالایی از تخریب قرار دارند، شیره‌ای گفته می‌شد.

این كارشناس در خصوص طریق مصرف شیره تریاك گفت: شیره تریاك را به وسیله‌ای به نام نگاری تدخین می‌كنند و معمولا" جهت انجام چنین عملی، فرد در حالت درازكش به استعمال شیره می‌پردازد و فرد دیگری به عنوان ساقی از وی نگهداری می‌كند، زیرا همانطور كه گفته شد قدرت تخدیر شیره بسیار بالا بوده و در صورتی كه فرد در حالتی غیر درازكش باشد، دچار سرگیجه و تهوه شده و به زمین خواهد افتاد. شیره را به روشهای دیگری مانند تدخین با سیخ و سنجاق، بلع و نوشیدن نیز مورد استعمال قرار می‌دهند.

وی با اشاره به این كه با صاف كردن محلول شیره، بخشی از آن به صورت نامحلول در صافی باقی می‌ماند كه به آن تفاله تریاك گفته می‌شود، توضیح داد: این ماده معمولا" به شكل پودر قهوه‌ای رنگ و فاقد مرفین دیده می‌شود كه می‌بایست دور ریخته شود، اما این روزها به منظور افزایش حجم مواد مخدر این ماده را به عنوان ناخالصی به تریاك اضافه می‌كنند.

نوشته شده در تاریخ شنبه 5 بهمن 1387    | توسط: بابک نیری    | طبقه بندی: شناخت مواد مخدر،     | نظرات()